به نام خدای بزرگمون

45ساعت سختی برای 45 ثانیه ی باارزش

کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه

خودت میدونی عادت نیست فقط دوست داشتنه محضه

کنارم هستی و بازم بهونه هامو میگیرم

میگم واااای چقد سرده میام دستاتو میگیرم

یه وقت تنها نری جایی که از تنهایی میمیرم

از اینجا تا دم در هم بری دلشوره میگیرم

همش تو فکر این عشقم تو فکره بودنه با هم

محاله پیش من باشی برم سرگرم کاری شم

میدونم که یه وقتایی دلت میگیره از کارم

روزایی که حواسم نیست بگم خیلی دوستت دارم

توام مثل منی انگار از این دلتنگیا داری

توام از بس منو میخوای یه جورایی خودآزاری

آقایی مینویسه

از اول آشناییمون منو فاطم داشتیم روز ملاقاتمون رو برنامه ریزی میکردیم

منتظر این روز بودیم

من به فاطم قول داده بودم که برم پیشش

بین من و اون تقریبا 1400کیلومتر فاصله ست

حدود دهم تیر بود که به فاطم گفتم کم کم خودتو آماده کن که دارم میام پیشت

این شعرم واسش خوندم:

دارم میام پیشت جاده چه همواره  هوا چقد بوی عطر تو رو داره

شکه شد

باورش نمیشد اصلا

فکرشو نمیکرد من بخاطرش این همه راه رو بیام

گفت که یه هفته فرصت میخواد

با داداشش صحبت کرد داداشش قبول کرد که ما همدیگه رو با کمک اون ببینیم که دردسر نکشیم

آخه فاطم خیلی میترسید

میگفت اگه کسی مارو ببینه آبروم میره

با تمام اینا من آماده اومدن بودم که یک هفته یه ریز اینجا بارون بود بدون حتی یک ساعت بند اومدن

بعد بارون بند اومد از کرج واسمون مهمون اومد

(تو تمام این زمان من و فاطم در حال برنامه ریزی بودیم)

گذشت و گذشت تا اینکه هفدهم رفتم بلیط گرفتم

همه چی عالی بود که یهو فاطم اس داد برو بلیطا رو پس بده

اول فک کردم داره شوخی میکنه

آخه از این کارا میکنه

آدمو میترسونه

دیدم نه جدیه

داداشش وقتی فهمید من جدی جدی دارم میام زد زیرش و گفت نمیزارم همو ببینید

فاطم هم ترسیده بود و میگفت سینا نیا

هی من میگفتم میام فاطم میگفت نیا

من گفتم :من باید بیام واجبه که بیام بعد یک سال و نیم دارم میمیرم باید بیام ببینمت حتما ولی باز فاطم میگفت نیا

منم پامو کردم تو یه کفش که دارم میام فاطم هم گفت باشه بیا ولی من نمیتونم بیام ببینیم

غمگین و ناراحت دلم گرفته بود

این همه برنامه ریزی داشت خراب میشد

گفتم میام دم خونتون میخوای بری کلاس چند ثانیه فقط ببینمت

قبول نمیکرد

اون شب گذشت و صبح هم همین جریان ها و گریه ها ادامه داشت

که بالاخره ساعت یک واس فاطم یه چیز خریدم و رفتم ترمینال و حرکت به سمت فارس

به فاطم اس دادم که حرکت کردم

حالا فاطم جدی جدی باورش شده بود که من دارم میام

بهم اس داد که سینا بیا منتظرتم

نمیدونستم چه جوری داشت فکر و برنامه ریزی میکرد

دنبال کسی بود که باهاش بیاد سر قرار

هیچکس قبول نمیکرد

یکی امتحان داشت

یکی میترسید

خلاصه دختر عموش به شرط نوشتن تکالیفش راضی شد که بیاد

منم بعد 18 ساعت راه رسیدم شیراز و بلافاصله بلیط گرفتم واسه داراب

4 ساعتم تا داراب تو راه بودم

وقتی رسیدم اونجا 24ساعت بود که نخوابیده بودم

با یه قیافه داغون قرار بود برم دیدن فاطم

وقتی از اتوبوس پیاده شدم دیدم یا خدا 44درجه س هوا

من تو عمرم تجربه شو نداشتم

سریع یه عینک خریدیم ودنبال جا بودیم که دیدیم داریم میمیریم(با دوستم اومده بودم).رفتیم پارک جنگلی که قرارمون بود

به حساب اینکه اونجا درخت زیاده و سایه داره استراحت کنیم

دیدیم نه بابا الکی اسمش پارک جنگلیه

درخت و سایه کجا بود

ناهار رو خوردیم و یه مسجد اونجا بود رفتیم استراحت کنیم

یکمی اونجا گذروندیم که گفتن میخوایم در مسجد رو ببندیم .بییروووووووووون

ساعت یک و نیم تو اون گرمای وحشتناک 44درجه ما بدون پناه تو خیابونا میچرخیدیم

مسافر خونه و هتل هم راهمون ندادن

حالا فاطم همینطور داره گریه میکنه که ببخشید تقصیر منه شما دارین اذیت میشین و منم دلداریش میدم که اشکالی نداره و خودم خواستم و...

هر مسجدی رفتیم درشو بسته بودن . دنبال حموم عمومی بودیم که دیدیم نداره اصلا

با هزار بدبختی قدیمی ترین و داغون ترین مهمان سرا شهر رو 2ساعت تونستیم اجاره کنیم

بعد از دوش با فاطم اس بازی میکردم

خوابم نمیومد

استرس داشتم

نمیدونستم چی باید بگم

چیکار باید کنم

از اینکه اتفاقی بیفته نمیترسیدم

فقط میترسیدم نشه فاطم رو ببینم

ساعتا گذشت

قرار بود فاطم ساعت 6 با دختر عموش بیاد سینما بعد بپیچونه بیاد تو پارک(پارک و سینما نزدیک بودن)

من ساعت 5و نیم سر قرار بودم تا همه جارو ببینم و یه جای خوب واس صحبت پیدا کنم

یه آب خریدم یه مقداریشو خوردم بقیشو نگه داشتم بدم به فاطم که دهنی منو بخوره

ساعت نزدیکای 6 بود منم سر قرار

یهو فاطم اس داد مامان نمیذاره بیایم بیرون

ای وااااااااااااااااای

بازم یه مشکل جدید

از طرفی ماهم ساعت 7ونیم بلیط داشتیم که برگردیم چون واقعا داراب جای امنی نبود واس ما

مامان فاطم شک کرده بود که یه دختر ساعت 6 چرا باید بره بیرون

داداششم هی چوب لا چرخ ما میذاشت

اعصابم خورد بود

هی میکوبیدم به در و دیوار

تو این هیری ویری هم همه زنگ میزدن ببینن من چیکار میکنم و اعصابم بیشتر خورد میشد

فاطم گفت 6و نیم احتمالا

گفتم باشه خوبه دیگه به مامان چیزی نگین

ساعت شد 6و نیم که انگار بازم مامان نمیذاشت

دیگه بغضم گرفته بود

قرار شد یه ربع به هفت

کاملا نا امید شده بودم و داشتم واس فردا برنامه ریزی میکردم که چه جوری امشب رو تو این شهر سر کنم

کجا بخوابم.دوستمم گفته بود که نمیمونه و میره

واقعا نمیشد تحمل کرد اون شرایط و هوا و مردمی که انگار آدم ندیده بودن

ساعت نزدیکای 7بود

دم سینما نشسته بودم و منتظر اینکه فاطم وقتی از ماشین میاد پایین یه ثانیه ببینمش

منتظر درگیری با داداششم بودیم

که یهو فاطم اس داد داخل پارکه

یه حس عجیبی که هیچوقت تجربه ش نکرده بودم منو بی اختیار از جام بلند کرد و به طرف پارک فرستاد

داشتم میدویدم بطری آبو جا گذاشته بودم دوباره برگشتم و برداشتمش

اینکه تو مسیر تا پارک چیکار کردم و چی گفتم و چه اس هایی فرستادم هیچی یادم نمیاد

فقط میدویدم

25دقیقه بعد بلیط داشتیم ولی من اصن به این موضوع فکر نمیکردم

تو پارک دنبال فاطم میگشتم

از دور دیدمشو یه لحظه ضربانقلبم شروع کرد به تندتند زدن

یک ثانیه فاطم مسیرشو عوض کرد و دوباره برگشت و به مسیر به سمت هم ادامه دادیم

داشتم فکر میکردم که چی بگم که به هم رسیدیم و داشتیم از رو به روی هم رد میشدیم

جفتمون میخندیدیم و ذوق داشتیم و

من با خنده گفتم سلام خوبی؟ و فاطمم با خنده جواب داد و رد شدیم

برگشتم دیدم کلی ازم فاصله گرفتن

از بس داشتن تند میرفتن

هرچی میرفتم نمیرسیدم بهشون

اس دادم واسا(نباید زنگ میزدم چون ممکن بود مامانش بزنگه و اشغال باشه)

خلاصه زیر چن تا درخت واسادن

من میرفتم جلو رنگ پریده فاطم از ترس رو میدیدم

ولی مجذوب خنده ش شدم از دور و یه حالت مستی بهم دست داد که هیچی حالیم نبود

سلام کردم و دستم رو به سمتش دراز کردم

شوکه شده بود

نمیدونست دست بده بهم یا نه

با طمانینه زیاد باهام دست داد

فقط حواسش به خیابون بود که کسی نبینه

ولی من داشتم همینطور نگاش میکردم

تو دنیای دیگه ای سیر میکردم

شش دانگ حواسم رو فاطم بود

بطری آبو به فاطم تعارف کردم

گفت نه مرسی نمیخوام

دوباره تعارف کردم

دو هزاریش افتاد که جریان آب چیه

سریع آب رو گرفت و گفت مرسی

ترسیده بود اینو میفهمیدم

میخواستم آرومش کنم

ازش خواستم دو مین بحرفیم

هیچی نمیگفت

(تو تمام این مدت دوستم و دختر عموشم اونجا بودن)

خیلی خواهش کردم که دو مین بحرفیم

انگار همه ترسیده بودن

هیشکی هیچی نمیگفت

نه میگفت آره نه میگفت نه

بالاخره فاطم گفت

سینا ما اومدیم کادوهاتو بدیم و بریم میترسم فرزاد(داداشش)دنبالمون باشه

به سمتش رفتم خواستم یکم تو بغلم بگیرمش

کنارش بودمو با دستم بازوشو گرفتم

ترسیده بود ازم فرار کرد

مهتاب رو(دختر عمو) صدا میزد پیشش باشه

گفتم خواهش میکنم یه دقیقه تنهامون بذارید

دوباره رفتم سمتش که بغلش کنم دیدم پس زد

ترسیده بود

بهش حق میدادم

ولی من تو فاز خودم بودم

دوست نداشتم این لحظه هارو از دست بدم

مجذوب

خنده هاش

چشماش

دندوناش

چهره ش

لباش که چیزی نمیگفت

بودم

دیدم ترسیده دیگه سمتش نرفتم

کادو هامو بیرون آورد و بهم داد ازش تشکر کردمو منم کادوشو دادم

یه کادو هم تو کیف مهتاب بود

اونو هم بهم داد من گفتم مرسی چرا زحمت کشیدین

خانوم بالاخره زبونش باز شد و گفت من زحمت کشیدم

تو دلم کلی اون لحظه خندیدمو قربون صدقه ش رفتم

لحظه خداحافظی بود

دلم نمیخواست

ولی انگار چاره ای نبود

جو خیلی سنگین بود تمام موتورسوارا داشتن مارو نگاه میکردن

به فاطم گفتم پس تا دم سینما میام باهاتون که تنها نباشین

گفت نه سینما نمیریم

گفتم پ چرا اومدی؟

گفت اومدم تو رو ببینم

باز تو دلم کلی قربونش رفتم(دوتا آدم همینطور جلو ما واساده بودن نگاه میکردن)

باز دستمو دراز کردم تا باهاش دست بدم

بازم با ترس و لرز بهم دست داد

و خداحافظی کردیم

فاطم اینا هم رفتن

10متر حرکت کردم و رو تختی که اونجا بود نشستم

دوستم گفت بیا بریم دیر شد

گفتم نمیتونم میخوام همینجا بمونم خیلی کم بود

به زور بغلمو گرفت و بردم

تو کل مسیر تا اونوره خیابون فاطم رو نگاه میکردم تا برگرده و دست واسش تکون بدم

بالاخره برگشت و منم واسش دست تکون دادم

اونم واسم دست تکون داد

بازم تو دلم یه جوری شد

تاکسی گرفتیم که فاطم برگشت و گفت واسا(از دور لب خونی کردم)

تاکسی رو فرستادیم رفت

رفتم اونور خیابون فاطم یادش رفته بود یه چیو بهم بده

رفتم و جعبه ادکلن رو گرفتم و باز خداحافظی کردم و گفتم:دوستت دارم

و به فاطم گفتم سرع خودتو برسون خونه

ماشین میگیری؟

گفت زنگ میزنم فرزاد بیاد

گفتم باشه فقط زوده زود برو خونه

اومدم اینور خیابون و باز منتظر اینکه فاطم برگرده و باز دست تکون بدم

سوار ماشین شدم از تو شیشه پشت فاطم رو نگاه میکردم و دست تکون میدادم ولی ندیدم

از همون لحظه یه بغض وحشتناکی گلومو گرفت

داشتم میترکیدم

گریه داشتم

رسیدم ترمینال میخواستم برگردم دوستم نذاشت

سوار اتوبوس شدم و خارج از حال و هوای این دنیا با بغض با فاطم اس بازی میکردیمو گریه میکردیم

اما چرا این عنوان رو انتخاب کردم

من 45 ساعت تو راه بودم تا فاطم رو ببینم و کل این 45 ساعت خستگی با 45 ثانیه ملاقات فاطم رفع شد

حالا احساس عجیبی درونم متولد شده

احساس میکنم فاطم رو بیشتر دوس دارم

تمام

حس آرامش

به آغوش تو محتاجم

برای حس آرامش

برای زنگی با تو پراز شوقم پر از خواهش

به دست های تو محتاجم

برای لمس خوشبختی

واسه تسکین قلبی که براش عادت شده سختی

به چشمای تو محتاجم

واسه تعبیر این رویا

که بازم میشه عاشق شد تو این بی رحمیه دنیا

به لبخند تو محتاجم

که تنها دلخوشیم باشه

بزار دنیای بی روحم به لبخند تو زیبا شه

به تو محتاجم و باید پناه هق هق ام باشی

همیشه آرزوم بوده  که روزی عاشقم باشی